Rüyada Nur (İlahi Işık) Görmek

Nur, nereye düştüğüne ve görenin onun içinde olup olmadığına göre okunur. Bir yeri dolduran ışık, bir meselenin açıklığa kavuşması; bir eve düştüğünde ise oradaki emniyet ve bereket diye okunur. Kişi yürürken önünde giden ışık bu babın en kuvvetlilerindendir: yalnızca niyet edilen değil, hâlihazırda yapılan bir işteki hidayet. Göğüste hissedilen, görülmeyen ışık, doğruyu yapmadaki kolaylıktır. Gelip giden ışık, henüz kararlılık kazanmamış bir hâldir. Başkaları ışıkta iken karanlıkta durmak, görenin kendi koyduğu bir mesafe diye okunur ve tabirciler bunu bir hüküm değil, o mesafeye bakma çağrısı saymıştır. Sıcaklığı ve görünür kaynağı olmayan ışık, geleneğin en hayırlı saydığıdır. Işığı başkaları için taşımak verilen bir fayda diye okunur ve — lambada olduğu gibi — onu kımıldatmadan tutmaktan daha iyi yorumlanır.

Bu sembol, herhangi bir tabirciden önce Kur'an'ındır. Allah, göklerin ve yerin nurudur (Nûr 24:35). Göğsü İslâm'a açılan kimse, Rabbinden bir nur üzeredir (Zümer 39:22). Müminler kıyamet gününde, nurları önlerinde koşarken tarif edilir (Hadîd 57:12). Yukarıdaki bütün okumalar bu âyetlerin altındadır. Geleneğin yapmadığı şey, nuru kişiye özel bir onay saymaktır; bunu okuyan da yapmamalıdır.

Nur görmek Allah katında bir mertebenin delili değildir, bir şeyin kabul edildiğinin teyidi değildir, hiçbir şey için izin de değildir. Tabirciler bunda ittifak etmiştir ve en çok çiğnenen nokta budur: rüyayla kimsenin hâli sabit olmaz, dinî hiçbir mesele çözülmez. Azamisi, yola devam için bir müjdedir. Bu türden bir rüya seni huzur yerine tedirginlik verdiyse karşılık diğerleriyle aynıdır: Allah'a sığın, öbür yanına dön ve anlatma.