Sure An-Naas

Adı. Nâs, "insanlar" demektir; insanların Rabbine, Melikine ve İlahına yapılan tekrarlanan açılış hitabından gelir (1-3); sığınılan zararı adlandırmadan önce aynı kitleyi Allah'ın üç farklı sıfatıyla üç kez adlandırır. Mekke'de inmiştir ve Kur'an'ın son suresidir, Mushaf'ı bir özetle veya bir sonuçla değil, bir koruma notuyla kapatır.

Neyle bilinir. Sure, kendinden önceki Felak ile birlikte muavvizeteynden biri olarak bilinir, sabah akşam zikirlerinde ve uyumadan önce günlük okunur, ve özellikle uyardığı zararı insanın dışında değil içinde konumlandırmasıyla bilinir — insanların göğüslerine vesvese veren, geri çekilen vesvesecinin şerri, cinlerden ve insanlardan (4-6). Felak dış tehditleri sıralarken, Nâs Kur'an'ı içsel bir tehdidi adlandırarak kapatır; görünmeyen bir kaynaktan geldiği kadar başka bir insandan da gelebilen bir vesvese, ve iki surenin bu kadar tutarlı biçimde ayrı değil birlikte okunmasının nedeninin bir parçası da budur.

Okurken. 6 ayetiyle kısa bir suredir, bir dakikadan az sürede okunur, ve Kur'an'ın son suresi olarak konumu, Mushaf'ı sırayla okuyan ilk kez bir okuyucunun bilmeye değer bir şeydir — Kur'an'ın en uzun fıkhi ve anlatı malzemesinden en kısa yeminlerine ve imgelerine uzanan 114 sureden sonra, kitap bir özetle değil, okuyucunun kendisi için kullanabileceği aynı sesle hitap edilen, kısa, kişisel bir koruma talebiyle biter.