Amir İsminin Anlamı

Kök: أ-م-ر (e-m-r), "emretmek, buyurmak". Emîr, fâil anlamındaki faîl veznindedir: emreden, dolayısıyla komutan, önder, bey. Kelime bir rütbeden önce bir görevi anlatır; emîr, bir orduya ya da bir yolculuğa başa geçirilen kimsedir.

Aynı kökten: emir (buyruk; aynı zamanda "iş, mesele"), imâret (emirlik), âmir, mü'temer (kongre), memur (emredilen) ve Kur'an'daki ülü'l-emr, iş başındakiler (Nisâ 4:59). Türkçedeki emir, âmir, memur, emirber hep bu kökten gelir.

Yazımlar: Emir, Emîr, Amir, Ameer, أمير.

Telaffuz: e-MÎR; vurgu uzun olan ikinci hecede. Baştaki harf düz hemze'dir, ayn değil.

Not: Emîr (أمير, komutan) ile Âmir (عامر, bayındır, ع-م-ر kökünden) iki ayrı isimdir; Latin harfli yazımda ikisi de "Amir" olunca karışır. Türkçede ayrıca Emir ile Ömer'in kökleri de farklıdır.

Müennesi: Emine değil — Emîre, Arapçası أميرة.