Anas İsminin Anlamı

Kök: أ-ن-س (e-n-s), "birinin yanında rahat etmek, ünsiyet kurmak". Enes, isim olarak kullanılan mastardır: ünsiyet, dostluk, beraberlikten doğan sıcaklık — karşıtı vahşet, yani boş bir yerin ıssızlığıdır.

Aynı kökten: üns (yakınlık, dostluk), ins (insan cinsi; cin ile eşleştirilen kelime), insan — burada dilciler ayrılır, kimi bu köke kimi "unutmak" anlamındaki nesiye köküne bağlar —, ânise, Înâs ve istî'nâs: Kur'an'ın, başkasının evine girmeden önce izin isteme için kullandığı kelime (Nûr 24:27).

Taşıyanı: Enes b. Mâlik, Peygamber ﷺ Medine'ye geldiğinde küçük bir çocukken onun hizmetine verilmiş ve yaklaşık on yıl bu hizmette kalmıştır. En çok hadis rivayet edenlerdendir; Peygamber ﷺ'in gündelik hâline dair bilinenlerin çoğu — nasıl yediği, çocuklarla nasıl konuştuğu, hizmetlinin hatasını nasıl karşıladığı — onun yoluyla bilinir. Uzun yaşamış ve Basra'da ders vermiştir.

Yazımlar: Enes, Enis (ayrı isim), Anas, Anass, أنس.

Telaffuz: E-nes; iki hece de kısa, vurgu ilk hecede. Baştaki harf ayn değil, düz bir hemzedir.

Müennesi: Enîse (أنيسة), kendisiyle ünsiyet kurulan.