Ne zaman. Evden çıkarken; kapı için okunan iki duanın uzun olanı. Zorluğu insanlardan gelecek bir güne uygundur: çözülecek bir anlaşmazlık, sarpa sarabilecek bir toplantı, yabancılar arasında bir yolculuk.
Kelimeler. Dört çift; her çift aynı fiilin önce etken sonra edilgen hâlidir: adille / udall, sapmak ya da saptırılmak; azille / uzall, kaymak ya da kaydırılmak; azlime / uzlem, zulmetmek ya da zulme uğramak; echele / yüchele aleyy, cahilce davranmak ya da bana öyle davranılması. Arapça bunu tek nefeste yapabilir, çünkü edilgenlik aynı kelimenin içindeki bir harekenin değişmesiyle kurulur. Ortaya bir ayna çıkar: her zarar iki kez anılır, bir kez senin yapabileceğin, bir kez sana yapılabilecek olan olarak.
Sapmak ile kaymak aynı şey değildir. "Dalâl" yolu kaybetmektir: yön meselesi, istemediğin bir yerde bitmek. "Zelel" ise hâlâ gördüğün bir yolda ayağın kaymasıdır. Biri yanlış yol, öteki doğru yolda düşmektir; dua ikisini birbirine karıştırmayı reddeder.
Son çift huyla ilgilidir. Eski Arapçada "cehl" bilgisizlik değildir; cahiliye çağına adını veren o öfkeli, saldırgan, ölçüsüz davranıştır. Yani dördüncü istek, aptallıktan değil, bir rezaletten korunmaktır — benim çıkaracağım ya da başkasının.
Neden önce etken. Dört çiftte de duacı, kendisini mağdur olarak anmadan önce muhtemel fail olarak anar. Bunu her sabah söyleyen kişi, dört kez, kapının dışındaki tehlikenin kendisi olabileceğini düşünmeye zorlanmıştır.