Imran İsminin Anlamı

Kök: ع-م-ر (a-m-r), "uzun yaşamak, oturmak, bir yeri şenlendirip bayındır kılmak" — Ömer ile aynı kök. İmrân, fi'lân veznindeki mastardır: bir yeri iskân edip mamur hâle getirme işi; burada bayındırlık, kişiye düşen bir talih değil, yapılan bir iştir.

Aynı kökten: ömür, umre, imâret, mamur, îmâr, Âmir, Ammâr, Ömer.

Taşıyanı: Kur'an'da anılan İmrân, Hz. Meryem'in babasıdır; Meryem, İmrân'ın kızı diye anılır (Tahrîm 66:12) ve annesinin adağı İmrân'ın karısının sözü olarak nakledilir (Âl-i İmrân 3:35). Kur'an'ın üçüncü sûresi onun ailesinin adını taşır: Âl-i İmrân. Allah onları Âdem, Nûh ve Âl-i İbrâhîm ile birlikte âlemlere üstün kılmıştır (3:33).

Not: İsrâiliyat'ta Hz. Mûsâ'nın babası da bu adı taşır (Amram). Kur'an Mûsâ'nın babasını isimlendirmez; müfessirler bunların aralarında nesiller bulunan, adaş iki kişi olduğunu belirtir.

Yazımlar: İmran, Imran, Emran, Imrane, عمران.

Telaffuz: im-RÂN; baştaki harf ayn'dır, vurgu uzun ikinci hecededir.