Ne zaman. Kerb hâlinde — sıkıştıran türden dert: gelen bir haber, hastane koridorunda bir gece, bir sonraki adımı olmayan bir durum. Sıkıntının çöktüğü anda söylenir ve tekrarlanır.
Kelimeler. İçinde istek yoktur. Üç lâ ilâhe illallah cümlesi, her biri farklı biçimde tamamlanır ve orada durur. Sıkıntıdaki kişiden ne istediğini formüle etmesi beklenmez; ona, bundan sonra ne olursa olsun doğru kalacak bir söz verilir.
el-Azîm ve el-Halîm. İlk eşleşme en çarpıcı olanıdır. Azîm muazzam demektir; ürkütebilecek sıfattır. Halîm ise acele etmeyen, gücü yettiği hâlde cezayı geciktirendir. İkisini yan yana koymak, çıplak kudretin uyandırdığı korkuya verilmiş bir cevaptır: bu işin elinde olduğu zat yalnızca ezici değildir, aynı zamanda ağır davranandır.
Genişleyen üç rububiyet. Sonra 'büyük Arş'ın Rabbi', ardından 'göklerin, yerin ve şerefli Arş'ın Rabbi'. Cümle Arş'tan âlemlere açılır ve yine Arş'a döner; etkisi mekânsaldır: kişinin bütün görüş alanını doldurmuş olan sıkıntı, hiç anılmadan, kendisinden çok daha büyük bir şeyin içine yerleştirilir.
Sık karıştırılan. Bu, Yunus'un balığın karnındaki duası değildir — lâ ilâhe illâ ente sübhâneke innî küntü mine'z-zâlimîn — ki o da sıkıntıda okunur, ama başka bir cümle ve başka bir yapıdır. Eyyûb'un duası da değildir. Üçünün ortak yanı, açıkça bir talep dile getirmemeleridir.