Ar-Raheem

Kök. Rahîm, Rahmân ile aynı r-ḥ-m kökünü paylaşır, ancak Arapçanın bir niteliğin yayılmaktan çok tekrarlanıp yerleştiğini anlatmak için kullandığı fa'îl kalıbındadır. Rahmân'daki fa'lân kalıbı her şeyi bir kerede kaplayan bir hâli anlatırken, fa'îl aynı alıcıya defalarca dönen, tekrar tekrar verilen bir şeyi anlatır. Kök yine rahmin koruyucu bağını taşır, ama buradaki kalıp genişlikten çok sürekliliğe ve tekrara işaret eder.

Burada ne anlama gelir. Klasik yorumlar genellikle Rahîm'i iman edenlere özgülenmiş ve yenilenen rahmet olarak okur; birçok ayetin anlattığı gibi bu rahmet, bu dünyayla bitmez, ahirete de uzanır. Rahmân ile karşılaştırıldığında fark çoğunlukla kapsam ile süreklilik arasında açıklanır: Rahmân bu dünyada herkese ulaşır; Rahîm ise özellikle müminlere verilmeye devam eden, ölümle kesilmeyen rahmettir. Rahmân'ın aksine, Arapça "rahîm" kelimesini bir insanın merhameti için de kullanmaya izin verir; yalnızca Allah'a özgü değildir.

Nerede karşılaşılır. Rahîm, neredeyse her surenin başındaki besmelede Rahmân'ı takip eder; bu yüzden ikisi tek başına anılmaktan çok daha sık birlikte anılır. Kur'an, Peygamber'in müminlere karşı huyunu da aynı kelimeyle nitelemiştir. İsim, dua içinde de sıkça geçer; birçok dua, rahmetin yalnızca ulaşmasını değil sürmesini dileyerek bu kelimeyle kapanır.