Al-Mu'min

Kök. Mü'min ismi, "emniyet" anlamındaki emn, "iman" ve "emanet" kelimelerinin de kökü olan a-m-n'den gelir. Bu kökün türevleri, yerleşmiş bir güvenliğe işaret eder — bir şeye, seni yüzüstü bırakmayacağı için güvenme hâli, ve başkalarını yüzüstü bırakmayacağın için güvenilir olma hâli. Mü'min, Arapçanın "inanan" için kullandığı kelimenin ism-i fâil biçimidir, ama bunu Allah'a isim olarak vermek yönü tersine çevirir: bir mümin güvenini bir yere koymuş kişidir; bu isimse güvenin üzerine kurulduğu emniyeti ve kesinliği bahşeden kişiyi anlatır.

Burada ne anlama gelir. Mü'min iki bağlantılı anlamda okunur: yarattıklarının kalbine güven ve huzur yerleştiren, ve peygamberlerine indirdiğinin doğruluğunu tasdik edip kendi sözüne şahit olan. Kur'an'daki kümede kendisinden önce gelen Selâm ile yan yana durur: Selâm kendinde barış ve bütünlüğün kaynağıyken, Mü'min başkalarına güvenliği fiilen bahşetmeyi ve doğruluğu fiilen garanti etmeyi anlatır.

Nerede karşılaşılır. Mü'min, Haşr suresindeki aynı ayette Melik, Kuddûs ve Selâm ile birlikte anılır. Kök aynı zamanda Arapçaya "inanan" için sıradan kelimeyi de verdiğinden, Kur'an'da genel olarak en sık geçen köklerden biridir; ama bu geçişlerin çoğu Allah'a isim olarak değil, insanları anlatmak için kullanılır — ismin kendisi ise bu tek ayete aittir.