Ne zaman. Çocuk doğduğunda anne babaya tebrik olarak söylenir. Buradaki kaynağı Nevevî'nin el-Ezkâr'ıdır; orada merfû bir hadis olarak değil, yeni ebeveyni tebrik etme lafzı olarak verilir — bilinmesi gereken bir ayrım ve sayfa bunu söylüyor, aksini ima etmiyor.
Kelimeler. Dört cümle var ve bunlar aynı şeyin dört söylenişi değil.
Bârekallâhü leke fi'l-mevhûbi lek — "sana bağışlananda". Mevhûb, Hz. İbrâhîm'in duasındaki hibeyle aynı köktendir: çocuk, kazanılan değil bağışlanan olarak adlandırılıyor.
Ve şekerte'l-vâhib — "ve Veren'e şükredesin". İkinci cümle hediyeden Veren'e döner; duanın üzerine kurulduğu hareket budur.
Ve belega eşüddeh — "ve rüşdüne erişsin". Eşüdd, Kur'an'ın insanın kemale erdiği yaş için kullandığı kelimedir.
Ve ruzikte birrah — "ve onun iyiliğiyle rızıklandırılasın". Son cümle ebeveyne dönen bir şey ister ve onu rızık olarak ister; hak olarak değil.
Ne isteniyor. Dördü birlikte okununca dışa çıkıp geri döner: bağışta bereket, Veren'e şükür, çocuğun kendi rüşdü, sonra ebeveyne dönen. Asıl mesele bu sıra.