Allah'ı Rab Olarak Kabul Etmek

Ne zaman. Sabah ve akşam, günlük sabit zikirler arasında. İnsanların, bir karar aleyhlerine sonuçlandığında döndükleri cümle de budur; oysa yalnız o anlar için konmamıştır. Sıradan bir sabahta söylemek hiçbir şeye mal olmaz, zor akşamda elinizin altında olmasının sebebi tam da budur.

Kelimeler. "Radîtü" geçmiş zamandır: "razı oldum", "razı olmaya çalışacağım" değil. Arapça, bir hâli özlenen değil yerleşmiş olarak sunmak istediğinde mazi kipine başvurur. R-d-y kökü "rıdvân"ı da verir ve şikâyetsiz bir kabulü taşır; omuz silkme anlamında teslimiyet değil, onaydır. Ardından üç mansub isim gelir: Rabben, dînen, nebiyyen. Bu, Arapçanın "şu cihetten" dediği temyiz halidir. Yani "Allah'tan razıyım" gibi yukarı doğru bir iltifat değil, "Allah'tan Rab olarak razıyım": O'nun emrettiği, benim emretmediğim düzenden razıyım.

Neden üç ve neden bunlar. Rab, din, peygamber: ibadet edilen, O'na giden yol ve yolun kendisiyle geldiği kişi. Bir insandan yerleşmiş olması istenen ne varsa üçü birlikte kuşatır; ve bunlar, kabirde sorulacağı bilinen üç sorunun da özüdür. Her gün söylemek bir provadır.

En ağır kelime. "Razı oldum", "iman ettim"den ağırdır. İman, işlerin gidişatına dair bir gücenmeyle bir arada durabilir; rıza duramaz. Bu dua ikincisini ister — sabahleyin, gün daha buna bir sebep vermeden önce.