Seyyidü'l-İstiğfar (İstiğfarın Efendisi)

Ne zaman. Sabah ve akşam. Adı — seyyidü'l-istiğfâr, istiğfarların efendisi — Peygamber ﷺ'in kendi tavsifidir; hadis, sabah yahut akşam ona kesin inanarak söyleyene bir vaat bağlar.

Niçin efendisi. Diğer istiğfar biçimleri bağışlanma ister. Bu, isteğin gerekçesini kurar. Cümlelerin sırasına bakın: önce Rabb'in kim olduğunu, sonra kulun kim olduğunu, sonra kulun ne yaptığını yerleştirir; istek en sona kalır. Bağ kurulmadan hiçbir şey istenmez, ve istek geldiğinde son satıra dayanır — günahları senden başkası bağışlamaz — ki bu bir övgü değil, isteğin gidecek başka yeri olmadığının beyanıdır.

Yükü taşıyan kelimeler. Ente Rabbî — "sen benim Rabbimsin." Bütün dua bunun önce söylenmesi üzerine kuruludur. Alâ ahdike ve va'dike mesteta'tü — "ahdin ve vaadin üzereyim, gücüm yettiğince." Asıl dürüst olan bu son kayıttır. Ahdi tuttuğunu iddia etmez; sınırlı bir güç içinde tutunduğunu söyler ve sınırı aynı nefeste itiraf eder. Ebûü leke bi-ni'metike aleyye ve ebûü bi-zenbî — aynı fiil iki kez: "ikrar ederek dönerim". Nimet ve günah aynı elle taşınır. İkisini birden anmak esastır; yalnız günahı anan bir itiraf, hesabın yarısıdır.

Pratik. Uzundur, ve uzunluğu kasıtlıdır. Çoğu kişi onu parça parça, cümle cümle ezberler. Sayı yoktur: hadiste anlatılan, sabah bir kez ve akşam bir kezdir.