Ar-Rasheed

Kök. Reşîd ismi, çoğu zaman sapkınlık ya da hata anlamındaki gayy'ın karşıtı olarak kullanılan, sağlam yargı ve doğru yol gösterme anlamındaki r-sh-d kökünden gelir. Rüşd, sağlam yönün, bir kişinin ulaştığı kabul edilen yargı olgunluğunun ismidir; reşîd, aynı fikrin mübalağa sıfat biçimidir, yönü ve kararları sürekli doğru olan biri için kullanılır.

Burada ne anlama gelir. Reşîd, Allah'a uygulandığında, her hükmü sapmadan ve israf etmeden tam olarak amaçlanan sona ulaşan biri olarak okunur — içinde hiçbir şeyin düzeltilmeye ihtiyaç duymadığı, içinde hiçbir şeyin ulaşması gereken yere ulaşmakta başarısız olmadığı, o kadar sağlam yönetilen bir idare. Gelenekte, bir insan için kullanılan aynı kelimeden dikkatle ayırt edilir: insan bir reşîd, sağlam yargıyı öğrenmiş ya da ona yöneltilmiştir, oysa Allah'a uygulandığında kelime, hiç öğrenilmemiş çünkü hiç yok olmamış bir sağlamlığı tasvir eder.

Nerede karşılaşılır. Reşîd kelimesinin Kur'an'daki tek geçtiği yer, Hûd suresi 11:87, Allah'ı değil bir kişiyi tasvir eder, hem de alayla: Şuayb'ın kavmi onunla alay eder, "Namazın mı sana emrediyor... Doğrusu sen, yumuşak huylu ve akıllı birisin!" diye sorarak — er-reşîd, Şuayb'ın kendisine karşı kullanılır, Allah için değil. Kur'an'da hiçbir ayet bu kelimeyi doğrudan Allah'a uygulamaz; isim tamamen daha geniş gelenekten ve Rabb'in yaratılış üzerindeki idaresiyle uyumundan çıkarılır, Allah'ı onunla adlandıran herhangi bir Kur'ani ayetten değil.