Yolcu İçin Dua (Kalanlardan)

Ne zaman. Vedalaşırken — kalanın, gidene söylediği dua. Bu, daha ender rastlanan yöndür: yolculuk dualarının çoğunu yolcunun kendisi okur; buradaki sözler ise peronda kalanındır.

Sözcükler. Estevdiu fiili, "emanet bırakmak" demektir; kökü vedîa, yani saklanmak üzere birine bırakılan ve geri istenen emanettir. İbadet diline girmeden önce ticaret dilinin kelimesidir. Emanet bırakılan üç şey sayılır ve bu üçünün seçimi duanın tamamıdır.

Dîneke — dinin; yolculukta ilk gevşeyen şey. Emâneteke — sana emanet edilenler: sorumlulukların, ailen, hesabını vereceğin şeyler. Ve havâtîme amelik — amellerinin sonları; kökü hatm, mühür. Amellerin kendisi değil, nasıl bittikleri.

İstenmeyen şeyler. Yolun güvenliği, rahatlık, çabuk dönüş — hiçbiri yok. Sevdiğini uğurlayan insan tam da bunları söylemek ister; dua söylemez. Yolculuğu aşıp yolculuğun neye mal olabileceğine gider.

Neden "sonlar". Üçüncü madde çerçeveyi sessizce bu seferin ötesine genişletir. Ameller sonlarıyla değerlenir ve veda, her ayrılığın son ayrılık olabileceğinin en çok hissedildiği andır.

Karşılığı. Yolcunun bineğine binerken ve yola çıkarken okuduğu kendi duası vardır. Bu ise karşı taraftan gelen cevaptır; ikisi genellikle aynı dakika içinde söylenir.