Dua İsminin Anlamı

Kök: د-ع-و (d-a'-v), "çağırmak, seslenmek". Duâ bu kökün mastarıdır: seslenme, çağırma. Kullanım içinde kulun Rabbine seslenmesi anlamına yerleşmiştir. Kökün asıl fikri yalvarmak değil, hitap etmektir; insan ancak duyulacağını umduğu birine seslenir.

Aynı kökten: davet (çağrı, aynı zamanda İslâm'a çağrı), dâî (çağıran, davetçi), dava (iddia, hukuk davası), medû (davet edilen), iddia. Türkçeye bu kökten davet, dava, iddia, dâvetiye gibi pek çok kelime geçmiştir. Kur'an bu kökü sık kullanır: Bakara 186'da Allah, kendisine seslenenin seslenişine karşılık verdiğini bildirir; Mü'min (Gâfir) 60'ta ise "Bana dua edin, size karşılık vereyim" buyurulur.

Yazılışları: Duâ, Dua (Türkçe), Dua, Duaa (İngilizce), Doa (Endonezce), Dua (Urduca), Doua (Fransızca/Mağrip), دعاء.

Söylenişi: du-Â; iki hece, vurgu ikinci hecede. Ortadaki ayn harfi gırtlaktan çıkar ve Türkçede tam karşılığı yoktur; Türkçe söyleyişte ince bir duraklama olarak kalır.

Erkek karşılığı: Yaygın bir karşılığı yoktur.