Farah İsminin Anlamı

Kök: ف-ر-ح (f-r-h), "sevinmek". Ferah, mastarın kendisidir: sevinç, neşe, gönül açıklığı — bir kişiyi niteleyen sıfat değil, hâlin kendisi; isim de bu yüzden lafzıyla verilir.

Aynı kökten: feriha (sevindi), ferhân/ferhâne (sevinçli), Ferhat değil — o ayrı bir Farsça isimdir —, ferahlık, tefrîh.

Kur'an'da: kök iki yüzüyle geçer. Mü'minlerin vaad edilen sonuca sevinmesi övülür (Rûm 30:4); malla şımarmak ise uyarıyla anılır — Kārûn'a söylenen lâ tefrah, "şımarma; Allah şımaranları sevmez" (Kasas 28:76). Müfessirler farkı şöyle koyar: Allah'tan gelene sevinmek ile elindekiyle böbürlenmek bir değildir.

Yazımlar: Ferah, Farah, Farrah, فرح.

Telaffuz: FE-rah; iki kısa hece, sondaki h boğazdan gelen hâ'dır, hafif h değil.

Not: Türkçedeki ferah zamanla "iç açıcı, geniş, rahat" tarafına kaymıştır; aynı kelimenin biraz başka yöne gitmiş hâlidir.

Müzekkeri: Ferhân (فرحان); bazı bölgelerde Ferah hem kız hem erkek için kullanılır.