Iman İsminin Anlamı

Kök: أ-م-ن (e-m-n), "emin olmak, güvenmek". Îmân, âmene fiilinin if'âl bâbından mastarıdır: inanmak, tasdik etmek. Ama kökün ilk anlamı güvenliktir; yani dilin kendi mantığında inanmak, güvendiğin birinin emanına girmektir.

Aynı kökten: emn (güvenlik), emân, emanet, emîn — Mekke'nin vahiyden önce Peygamber ﷺ'e verdiği unvan —, mü'min, duadan sonra denen âmîn ve Allah'ın güzel isimlerinden el-Mü'min.

Kullanımda: Gelenek îmânı, birlikte anılan üç mertebenin ortası olarak yerleştirir: islâm dışta olan, îmân içteki tasdik, ihsân ise Allah'ı görür gibi kulluk etmek. İsim bunlardan ortadakini taşır — kimsenin göremediği yerde yaşayan kısmı.

Yazımlar: İman, Îmân, Iman, Eman, Imane, إيمان. Türkçede kelime gündelik olsa da isim olarak seyrek verilir.

Telaffuz: î-MÂN; iki ünlü de uzun, vurgu ikinci hecede. Başı hemze'dir, İmrân'daki ayn değil.

Not: îmân ile imam (إمام) farklı köklerdendir; ikincisi öne geçmek, imamlık anlamındaki kökten gelir.

Müzekkeri: Mü'min, Emin.