Manar İsminin Anlamı

Kök: ن-و-ر (n-v-r), ışık. Menâr, mef'al vezninde ism-i mekândır: ışığın konduğu yer — deniz feneri, yükseğe çıkarılmış ateş, yolcular yönlerini bulsun diye dikilen işaret. Kelime hem ışığı hem de ışığın amacını içerir: uzaktan, ihtiyacı olan tarafından görülmek.

Aynı kökten: nûr (Kur'an'ın yirmi dördüncü sûresi ve Allah'ın isimlerinden biri), münîr (ışık veren; Kur'an ayı münîr bir kandil diye anar, Furkān 25:61), menâre — fener kulesi ve caminin minaresi; aslı üzerinde ateş yakılan kuledir. Türkçedeki minare de buradan gelir. Ayrıca envâr, tenvir ve Nur, Nuray, Enver, Münir isimleri.

Kullanımda: Klasik metinlerde menârü'l-İslâm denir: İslam'ın uzaktan tanınmasını sağlayan açık alâmetleri. İsim bu anlamı taşır — kendine saklanan bir ışık değil, başkası ona bakıp yön bulsun diye yükseltilen bir ışık.

Yazımlar: Menar, Manar, Manaar, منار. Türkçede yerleşik bir isim biçimi yoktur; aynı kökten Nur, Nuray, Münire kullanılır.

Telaffuz: me-NÂR, vurgu uzun ikinci hecede.

Müzekkeri: Münir (منير), Enver (أنور).