Safa İsminin Anlamı

Kök: ص-ف-و (s-f-v), "duru olmak, saf olmak". Safâ, berraklık anlamında saflıktır: içinde hiçbir şey asılı kalmamış su, üzerinde hiçbir şey geçmeyen gök, içinde hiçbir şey tutulmayan gönül.

Aynı kökten: safâ (duruluk, iç ferahlığı), safvet (bir şeyin en seçkin yanı), ıstıfâ (en duru olanı seçmek) — "Allah Âdem'i ve Nûh'u seçti" (Âl-i İmrân 3:33) —, Mustafa (seçilmiş; Peygamber ﷺ'in lakaplarından), safiyy ve Safiye, tasfiye.

Yer adı: Safâ, Mekke'de hacıların arasında yürüdüğü iki tepeden biridir. Kur'an onu adıyla anar: "Şüphesiz Safâ ile Merve Allah'ın işaretlerindendir" (Bakara 2:158). Tepe de aynı kökten, çıplak ve düz kayası sebebiyle bu adı almıştır.

Yazımlar: Safa, Safâ, Safaa, صفا.

Telaffuz: sa-FÂ; s burada kalın sâd'dır, dil aşağı indirilerek kalınlaştırılarak söylenir. İnce s ile söylenirse başka bir kelime olur.

Not: Türkçedeki sefa — "sefa geldiniz"deki — aynı Arapça kelimedir; "duruluk"tan "gönül rahatlığı, hoşluk" anlamına geçmiştir.

Müzekkeri: Safvan, Safi; bazı bölgelerde Safa hem kız hem erkek için verilir.