Al-Ba'ith

Kök. Bâis ismi, Arapçada birbirine bağlı iki anlam taşıyan b-ʿ-th kökünden gelir: birini bir görevle göndermek, ve bir şeyi durgunluk ya da uyku hâlinden kaldırmak. Bir peygamber "meb'ûs"tur, yani gönderilmiştir; Kur'an, Kıyamet Günü'ndeki ölüleri de aynı kökle, yattıkları yerden kaldırılmış diye niteler. İki anlamı birbirine bağlayan şey, dışarıdan gelen bir eylemle başlatılan bir başlangıçtır — "ba'sedilen" hiçbir şey kendiliğinden hareket etmez, hareket ettirilir.

Burada ne anlama gelir. Bâis, birbirine bağlı iki cephede okunur: Allah her peygamberi bir mesajla gönderendir, ve Kıyamet Günü'nde kesin görünen bir durgunluğu sona erdirerek her canı yeniden diriltendir. İkisi de farklı isimler altında aynı eylem olarak okunur — mümkün görünmeyen bir başlangıç, ister gaflet içindeki birinin bir mesajla doğru yola iletilmesinde, ister ölümden kaldırılan bir bedende olsun. Geleneksel doksan dokuz isim listesi, ismi bu kökün ikili anlamından çıkarır, Allah'ı tam bu kelimeyle adlandıran tek bir ayetten değil.

Nerede karşılaşılır. Bâis unvanı Kur'an'da bağımsız bir isim olarak geçmez. Fiil biçimi ise sıkça geçer: Nahl suresi Allah'ın ölen herkesi diriltmekten asla âciz kalmayacağını belirtir, Hac suresi ise dirilişle ilgili bir bölümü tamamen bu kökün üzerine kurarak açar; toprakla yeniden kaldırılan bir beden arasındaki aşamaları izleyerek. Yakın isim olan el-ba's, Kıyamet Günü'nün kendisini birçok ayette doğrudan adlandırır; bunlardan biri de Rûm suresinin bir zamanlar bundan şüphe edenleri anlattığı kısımdır.