Al-Mateen

Kök. Metîn ismi, bedensel sağlamlığa odaklanan m-t-n kökünden gelir — metn, bir şeyin katı sırtı ya da sırtıdır, ağırlığı boyun eğmeden taşıyan kısımdır. Kök bedenin dışına uygulandığında, yük altında bükülmek ya da çatlamak yerine dayanan her şeyi adlandırır: sağlam bir zemin, sağlam bir ip, sağlam bir kararlılık. Metîn, fa'îl kalıbındadır; bu sağlamlığı yerleşik ve tam bir nitelik olarak adlandırır.

Burada ne anlama gelir. Metîn, yalnızca büyük değil, aynı zamanda zorlanmaya kapalı bir güç olarak okunur — Kavî gücün kapsamını adlandırırken, Metîn bu gücü taşımanın O'na hiçbir bedeli olmadığını, buna hiçbir çaba, yorgunluk ya da aşınmanın eşlik etmediğini adlandırır. Onu Kavî'den ayıran şey de bu ikinci anlamdır, sadece onu tekrarlamak değil: güçlü bir şey yine de çabadan yorulabilir, ama "metîn" olan yorulmaz, çünkü sağlamlığı zaten bir çaba değildir.

Nerede karşılaşılır. Metîn, Kur'an'da bir kez geçer; Zâriyât suresinde Allah "şüphesiz Rezzâk, güç sahibi, Metîn olan O'dur" diye anılır — rızık, güç ve sağlamlık tek bir ayette bir araya gelir; bu, dağıtan rüzgârlara ve rızkını yeryüzüne taşıyan yüklü bulutlara dair bir yeminin hemen ardından gelir.