Ar-Ra'oof

Kök. Raûf ismi, kişiye o bir şey istemeden önce yönelen bir şefkati adlandıran r-'-f kökünden gelir — ra'fe, klasik sözlüklerde çoğu zaman rahmeden, ikisinin daha anlık ve içgüdüsel biçimi olarak ayırt edilir; zaten dile getirilmiş bir ihtiyacı karşılayan merhamet değil, kişiye ilk ulaşan şefkat. Gafûr ve Afüvv'ün arkasındaki aynı biçim olan fa'ûl mübalağa kalıbı, niteliği ara sıra değil, sürekli olarak işaretler.

Burada ne anlama gelir. Raûf, istenmeden önce harekete geçen bir şefkat olarak okunur; Azîz gibi isimlerin taşıdığı kudretten daha yumuşak bir tondadır, ve Kur'an'da sıklıkla Rahîm — "Merhametli" — ile eşleşir; klasik tefsirin tekrar değil, sıra olarak okuduğu bir biçimde: önce şefkat anılır, sonra ondan doğan merhamet anılır — vurgu için yan yana konmuş iki ayrı fikir değil, kişiye yönelik tek bir hareketin iki yüzü.

Nerede karşılaşılır. Raûf, Kur'an'da Allah'ı niteleyerek tekrar tekrar geçer; Bakara suresi 2:143 ve 2:207, Âl-i İmrân 3:30, Tevbe 9:117, Nahl 16:7 ve 16:47, Hac 22:65 ve Hadîd 57:9 dahil — neredeyse her zaman aynı nefeste Rahîm'in yanında. Tevbe suresi 9:128'deki bir başka geçiş, aynı kelimeyi Peygamber'in ﷺ kendisi için kullanır, müminlere "raûfun rahîm" — o belirli ayette Allah'ın ismi değil, ilahi olana örnek alınmış insani bir niteliği tasvir eder.