Malik-ul-Mulk

Kök. Mâlikü'l-Mülk, aynı kökten, (m-l-k), bir şeye tamamen sahip olmak ya da üzerinde tam güç sahibi olmak anlamındaki iki kelimeyi birleştirir. Mâlik, bir şeyi başkası adına yönetmeyen, dosdoğru elinde tutan kral ya da sahiptir, ve mülk, hakimiyet ya da egemenliğin kendisidir, soyut bir bütün olarak adlandırılan sahiplik. İki kelimeyi bir araya getirmek, "Hükümranlığın Sahibi", kökü bilerek ikiye katlar — tıpkı rabbü'l-âlemînin hem sahibi hem sahip olunanı aynı ifadede anarak vurguyu ikiye katlaması gibi.

Burada ne anlama gelir. Mâlikü'l-Mülk, egemenliğin kendisine sahip olan, sadece ondan bir paya ya da içindeki bir krallığa değil, sahip olan biri olarak okunur — başka herhangi birinin elinde tuttuğu her taht, her makam, her yetki mevkii, bağımsız sahip olunan bir egemenlik değil, bu sahiplikten devredilmiş, geçici ve geri alınabilir olarak anlaşılır. Tek başına Melik'ten — "Hükümdar" — ayrılır: o isim hükümdarlığı bildirirken, bu daha tam unvan hükümdarlığın kendisinin sahipliğini bir kategori olarak bildirir — diğer her otoritenin ödünç alındığı, sahip olunmadığı kaynak.

Nerede karşılaşılır. Mâlikü'l-Mülk, Kur'an'da bir kez geçer, Âl-i İmrân suresi 3:26'da, Peygamber'in ﷺ okuması öğretilen bir duayı açar: "De ki: Allahım, mülkün sahibi! Mülkü dilediğine verirsin, mülkü dilediğinden alırsın. Dilediğini aziz edersin, dilediğini alçaltırsın. Hayır senin elindedir." Ayet ismi bildirir ve hemen ardından onu gösterir; yükselen ve alçalan güç, tamamen O'nun takdiriyle verilen ve geri alınan bir şey olarak anılır.